Вернасць абранаму шляху

У звыклы рытм правядзення ранішніх планёрак спецыялістаў упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання райвыканкама ўчора былі ўнесены прыемныя змены: калегі па працы шчыра павіншавалі з юбілеем  Святлану Аляксандраўну Скібра. Капылянка родам, яна з 1975 года стала асіпаўчанкай.

Нарадзілася Святлана Аляксандраўна 10 ліпеня 1953 года ў вёсцы Вялікая Раёўка Капыльскага раёна. Яшчэ калі вучылася ў сярэдняй школе, рашыла звязаць жыццёвы выбар з сельскай гаспадаркай. Выспела ж гэтае рашэннне, мабыць, пад уплывам дзядулі Ільі — той працяглы час рабіў старшынёй, брыгадзірам мясцовага калгаса. Бабуля Насця на розных работах у паляводстве займалася. Вось і падалася дзяўчына ў Віцебскі ветэрынарны інстытут на заатэхнію.

Вучылася старанна. А размеркаванне атрымала ў Асіповіцкі раён. Тут ужо “кінулі” яе ў былы калгас імя Леніна (зараз СПК “Калгас “Ясень”). Напачатку была заатэхнікам-селекцыянерам, а цераз год стала галоўным заатэхнікам.

Добра памятае Святлана Аляксандраўна тыя чатыры гады працы ў калгасе. Калі старшынёй рабіў Уладзімір Васільевіч Пінчук, вялікая ўвага ўдзялялася жывёлагадоўлі — кармавой базе, узнаўленню статка. На ўвесь раён “грымела” слава мужа і жонкі Клімовічаў, якія займаліся ў Заельніку адкормам жывёлы. Поспехамі ў працы вызначалася свінарка Браніслава Калеснікава.

Руплівасць і адданасць маладога спецыяліста заўважылі ў раёне — прапанавалі пасаду старшага заатэхніка. Праўда, калі пры ўпраўленні сельскай гаспадаркі стварылі вучэбны камбінат, стала выкладаць там пытанні заатэхніі. А цераз 8 гадоў зноў работа ва ўпраўленні.

Жывёлагадоўля — галіна, якая патрабуе да сябе ўвагі круглы год. І ў любы час Святлана Аляксандраўна можа даволі падрабязна прааналізаваць-расказаць пра стан у жывёлагадоўлі любога сельгаскааператыву. Ды што там калгасы ў цэлым — яна ведае кожную, нават самую аддаленую ферму.

Спакойна і разважліва Скібра аналізуе з калегамі станові-шча на месцах, падказвае, што варта зрабіць, каб пагалоўе набірала прадуктыўнасць.

Чуласцю і добрасардэчнасцю вызначаецца Святлана Аляксандраўна і ў звычайных зносінах з людзьмі: падзеліць з калегамі па ўпраўленні радасць, блізка да сэрца прыме гора ці няўдачу. Пра яе тут гавораць так: вельмі прыстойны чалавек, шчыры і душэўны, для маладых — сапраўдны настаўнік.

Анатоль ТАМАШЭЎСКІ.
Фота аўтара.

Помните — отзовитесь

След в памяти

И через двадцать, и через пятьдесят лет не верится, что мы все-таки остались живы…

Тот день был солнечным и жарким, но в моей детской памяти он навечно запечатлен иным — от страха и слез матери. Помню как родители, стоя у репродуктора, слушали объявление диктора о начале войны. На их лицах — растерянность и жалость. Мы, пятеро детей, смотрели на них и тихонько плакали…

Через трое суток наш отец — Игорь Игнатьевич Короткий, директор осиповичской средней ("сталинской") школы — добровольцем ушел на фронт. Вместе с ним ушли еще несколько человек, в том числе ученик 10 класса — кажется, Владимир Сидорович, будущий полковник авиации. Кратким, тяжелым было расставание. Отец держался мужественно. Уходя, поцеловал нас всех, поднял меня, старшую, на руки, крепко прижал к груди и ушел. В то время ему шел тридцать второй год. Он имел бронь, но пользоваться ею не стал, а ушел защищать Родину. Плакала наша мамочка, вместе с ней плакали и мы, дети…

Через три дня в Осиповичи на машинах приехали фашисты. Мама спрятала нас в яме в огороде за школой, и мы только по ночам заходили домой, т.е. в комнату, расположенную во флигеле здания школы.

Прошло несколько дней, и к нам зашло несколько человек в форме, которых привел некто Воробьев — предатель, перешедший к врагу на службу. У одного из немецких солдат в руках был какой-то аппарат, и он стал заливать черной жидкостью наши вещи и продукты. После этого фашисты удалились, а по городу поползли слухи, что семьи активистов подлежат ликвидации. Мы, дети, были очень напуганы и просили у матери есть. Мама смогла отыскать лишь несколько сухарей. Наш меньший братик Валерий был еще грудной, он сильно плакал, а у мамочки от пережитого пропало молоко...

Ночью в дверь кто-то постучал. Оказалось — школьный конюх, фамилии которого я не запомнила. Он, рискуя жизнью, решил спасти нашу семью. Мы собрались быстро, и практически в чем были одеты, уехали навсегда из страшного города навсегда. С большим трудом добрались до родственников мамы, которые проживали в деревне Эсьмоны Белыничского района. Там нас обогрели и сберегли от смерти партизаны отряда Гришина.

В 1945 году с фронта вернулся отец. Он предложил маме вернуться в Осиповичи, но она категорически отказалась, помня о пережитом там горе...

Из воспоминаний Ольги Игоревны Короткой,
которая сейчас проживает в Минске.
Семья Коротких (адрес в редакции "АК") надеется, что свидетели тех страшных военных лет отыщутся и отзовутся.

Дорогу осилит идущий

Когда в кабинете директора Осиповичского государственного профессионального лицея № 8 услышала, что в сентябре ему исполняется уже пять лет, сразу не поверила. Помню, будто вчера это было, когда Осиповичи будоражили, в добром смысле этого слова, слухи об открытии в нашем городе специального  учебного заведения...

Пять лет — срок не такой уж большой, но  лицей № 8 успел  за это время достигнуть многого. Выдержал аккредитацию, дал “путевку в жизнь” — диплом о полученной профессии — 600 учащимся.

Список специальностей, которые лицей предлагает своим учащимся, длинный, но это как раз тот случай, когда чем больше, тем лучше. Техническое обеспечение сельскохозяйственных работ, эксплуатация электронно-вычислительных машин, документоведение, информационное и организационное обслуживание, техническая эксплуатация электрооборудования, торговое дело, технология производства швейных изделий, парикмахерское искусство и декоративная косметика, эксплуатация и ремонт автомобилей, механическая обработка металлов, страховое дело, технология сварочных работ — почти полтора десятка!

Тесное сотрудничество с управлением по труду, занятости и социальной  защите населения райисполкома позволило осуществить на базе лицея переподготовку более 200 безработных. 
Новое  направление    деятельности — организация платных образовательных услуг — также оказалось востребованным на рынке труда. За 2007-2008 учебный год по заявкам предприятий подготовлено  43 оператора ПЭВМ, 44 сварщика, 22 парикмахера.

Лицей так же принимает самое активное участие в трудовом обучении старшеклассников школ города и района.

Ну, а о качестве получаемого здесь профессионального образования  можно судить уже по тому, что идут в него учиться не только “наши”, осиповичские. Значительную часть лицеистов составляют молодые люди из Могилевской, Минской и даже Гродненской, Брестской областей.
А для абитуриентов хорошая новость: в наступающем учебном году в лицее открывается новый профиль — объявлен набор на специальности строительного направления. Веяние времени — профессии каменщиков-бетонщиков и отделочников являются наиболее востребованными на рынке труда. Программа обучения по этим специальностям будет соответствовать уровню уже не лицея, а колледжа, так что ребята, поступающие в 2008 году на строительные специальности, получат среднее специальное образование.

Учить, учить  и еще раз учить

Со дня основания Осиповичский лицей возглавляет Анна Тур. И надо с благодарностью отметить — руководит учебно-воспитательным процессом просто великолепно!

В сентябре 2003 года вместе с организационными вопросами, связанными с  открытием учебного заведения, ей предстояло с нуля собрать дееспособный педагогический коллектив. На работу были приглашены лучшие педагоги со всех городских школ, но  естественно, людям нужно было помочь все взвесить и сделать самим выбор — идя на работу в лицей многие даже не представляли, как их “школьный” опыт будет востребован в условиях  профессионального учебного заведения.

Постепенно “выкристаллизовался” мощный инженерно-педагогический  коллектив  —  команда единомышленников, так любовно называет директор своих коллег-педагогов.

Известный афоризм “Учитель перестает быть учителем, когда перестает учиться” является своеобразным жизненным кредо всех 54 лицейских педагогов. За пятилетку 16 из них повысили свой профессиональный уровень и сегодня почти половина имеет высшую и первую квалификационные категории.

Педагоги лицея постоянно ищут и находят новые подходы к решению учебно-педагогических задач, созданию условий для  максимальной адаптации учебного процесса под личностные особенности ученика.

Среди лучших учителей и мастеров производственного обучения, которые не только в учебное, но и внеурочное время занимаются с подростками, развивают их таланты и способности — Наталья Стручкова, Татьяна Степина, Александр Мартыненко, Елена Мостыка, Татьяна Пацкевич, Валентина Ачкасова, Геннадий Кривокорытов, Елена Капытовская  и многие другие.
Отдушина и сил источник…

Дети... Когда разговор зашел на эту тему, голос Анны Валентиновны изменился: стал тише, интонация — спокойнее, в глазах появился особый, ни с чем несравнимый блеск —  вот оно,  родное и любимое, вот она, отдушина и сил источник!

— Много  чудесных ребят приходят к нам ежегодно. Я сама, да и весь коллектив на это настраиваю, принимаю детей такими, какие они есть. Самое интересное, что какую бы нереальную идею ни выдвинули в лицее, они все ее принимают. А в результате задуманное получается. Вообще дети — это что-то особенное, в некоторой степени возможно, неземное. Они все видят, подмечают, понимают. Поэтому всегда к учащимся  отношусь с уважением, вижу в каждом самостоятельную личность.

Преданностью и уважением за доброту отвечают и лицеисты.

Вот что думают о лицее сами ребята.

Надежда Адамян:

—  Я считаю, что учась в лицее, можно получить хорошие знания в сфере той или иной профессии. Лицей для меня — это дорога в будущее.

Павел Пашкевич:

 — Лицей, как апельсин. Со стороны не так интересен и вкусен, как внутри. Чтобы понять всю его сущность, необходимо быть здесь, а не проходить рядом,  по улице.

Татьяна Иошина:

— Еще в детстве я мечтала стать парикмахером, и поэтому лицей — это прекрасная возможность реализовать свою мечту.

Слова у лицеистов с делами не расходятся. Они ежегодно принимают участие в республиканских и областных конкурсах, олимпиадах, соревнованиях. Так, выпускница 2008 года Ольга Голик стала победительницей районной олимпиады по  немецкому языку; Артур Дмитрук занял второе место в областной олимпиаде по экологии; Игорю Страху — прошлогоднему  выпускнику —  было присуждено первое место в областном конкурсе пользователей ПЭВМ...

За годы существования лицея здесь выработались  свой, особенный, стиль и своя система воспитательной работы. Традиционными стали конкурс талантов, фестиваль декоративно-прикладного творчества “Беларускі вянок”, состязательная программа “Моя любимая профессия” и многие другие. Большое внимание в ходе подготовки молодых специалистов уделяется вопросам сохранения и укрепления здоровья, формированию у них навыков здорового образа жизни. Помимо уроков физвоспитания в лицее регулярно проводятся Дни здоровья, соревнования па различным спортивным дисциплинам, тематические вечера и дискотеки “Мы выбираем здоровье”... У лицеистов пользуются популярностью спортивные секции, которые возглавляют преподаватели Юрий Обмоин и Андрей Мысютин.

В 2005 году хор учащихся лицея становится дипломантом заключительного областного конкурса талантов “Беларусь — наша Радзіма”, через год лицеист Александр Тюмин — участник  областного отборочного тура “Сузор’е  надзей”,  в прошлом году лицеистка Юлия Аношко  стала участницей областного конкурса талантов…

К услугам ребят организована работа множества кружков и спортивных секций: “Ателье мод”, “Умелые руки”, “Подиум”, “Вокальный” Танцевальный” “Патриотический”, “Спортивное ориентирование” и множество других.

Особенностью лицея является и то, что подростки не покидают его стен круглый год. Во время летних каникул из лицеистов формируются трудовые бригады и студенческие отряды, ребята  занимаются ремонтом мебели, благоустройством территории, девушки шьют постельное белье. Только в прошлом году лицейский летний “трудовой десант” насчитывал более 80 учащихся.

Силами мастеров, технического персонала и самих учащихся произведена установка железобетонного ограждения, переоборудованы под гаражи складские помещения, разбиты цветники, установлены малые архитектурные формы, ведутся подготовительные работы по разбивке на территории лицея фруктового сада.

Cпонсоры, меценаты и просто хорошие люди.

Одной из самых насущных проблем любого профессионального учебного заведения является оборудование кабинетов и мастерских современной учебной базой и создание надлежащих условий для проживания иногородних учащихся. Лицей № 8 их решает успешно. Здесь работает три хорошо оснащенных компъютерных класса, прекраснейший швейных цех, учебные лаборатории, мастерские, а общежитие имеет все необходимое, чтобы  проживающие там подростки чувствовали себя почти как дома.

Анна Валентиновна не скрывает, что удалось всего этого достичь с помощью искренних друзей — руководителей предприятий города и района. Среди главных помощников лицея — директора  РУП “ОЗАА” Евгений Шуранков, Осиповичского завода железобетонных конструкций Виктор Какора, ОАО “Осиповичский КБО” Раиса Алешкевич, ООО “Осиповичигазстрой” Александр Гулик, Осиповичского района газоснабжения Елена Зайцева, ОАО “Торговля” Анатолий Кулага, начальники Осиповичского участка строительно-монтажного поезда № 761 Анатолий Лесин и ОРСа станции Осиповичи Любовь Седова…

Не забывают о проблемах лицея   представители  районной “вертикали” и отдела образования.
...Несколько лет назад, готовя материал о лицее к  65-летию белорусского профтехобразования, я закончила его словами: “Лицей не хочет быть вторым — во всем он старается стать первым, мечтает стать колледжем...”. И вот мечта почти сбылась —  до перехода в статус колледжа  осталось совсем немного.

Значит, нужно ставить перед собой новую, еще более значимую, цель...

Тамара ВОЛОДЬКО.

У будучыню — разам!

Сёння на палітычнай карце свету дзве моцныя незалежныя суверэнныя дзяржавы з самастойнымі знешняй і ўнутранай палітыкай і сваімі ўласнымі мадэлямі сацыяльна-эканамічнага развіцця — Беларусь і Расія. Аднак даўнішнія братэрскія сувязі нашых народаў непарыўныя, яны былі, ёсць і будуць заўсёды. Бо толькі разам, толькі падтрымліваючы і дапамагаючы адзін аднаму, толькі дзейнічаючы ў адной запрэжцы мы можам мацнець і развівацца. І гэта ў чарговы раз было падкрэслена ў сераду ў МПЦ “Равеснік” на ўрачыстым сходзе, прысвечаным дзяржаўнаму святу — Дню яднання народаў Беларусі і Расіі.

Вось толькі некалькі красамоўных лічбаў, якія тычацца нашага раёна. На працягу многіх гадоў менавіта Расія была і застаецца для Асіповіччыны адным са стратэгічна галоўных партнёраў. Гандлёвы тавараабарот, як і тэмпы росту экспарту, пастаянна расце: летась ён ужо перавысіў 38 мільёнаў долараў ЗША. На долю Расіі прыходзіцца больш за 70% усяго раённага экспарту, нашы тавары пастаўляюцца ў тры з лішнім дзесяткі расійскіх рэгіёнаў. Асноўная яго частка — шкляная, харчовая і аўтамабільная прадукцыя, з Расіі ж атрымліваем у асноўным неабходныя для вытворчасці сыравінныя рэсурсы.

Аднак з суседзямі нас звязваюць не толькі эканамічныя сувязі — яны захаваны і працягваюць мацнець літаральна ва ўсім. Больш за 10 гадоў, напрыклад, як асіпаўчане ўсталявалі цесныя кантакты з Кранштатам. Не надта даўно падпісаны дагавор аб супрацоўніцтве з раёнам Гальянава горада Масквы. Мацнеюць сяброўскія адносіны з Ялізавам — горадам, які знахо-дзіцца ў Камчацкай вобласці. Сяброўства па ўсіх накірунках дзейнасці з узгаданымі расійскімі рэгіёнамі, як і з іншымі, працягвае пашырацца, і мы ўпэўнены, што ўсё ў гэтым плане і надалей будзе толькі развівацца. У нас — агульная гісторыя, нам няма чаго дзяліць, нам — жыць у міры і згодзе і надалей. Пра гэта і многае іншае гаварылі ў сваіх прамовах намеснік старшыні райвыканкама Аляксандр Шаўлюга, ветэран Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь, член прэзідыума райсавета ветэранаў Павел Качановіч, першы сакратар райкама БРСМ Ірына Бабкова. Тэма яднання краін-суседак прэваліравала і ў размовах людзей, якія прыйшлі на ўрачысты сход, і ў праграме выдатнага канцэрта, падрыхтаванага мясцовымі аматарамі мастацкай самадзейнасці. І гэта не дзіўна: просты беларус не разумее і не зразумее, як гэта расіяніна, з якім ён заўсёды ва ўсе самыя цяжкія хвіліны дзяліў напалову апошні акрайчык хлеба, з якім плячо ў плячо абараняў ад карычневай чумы Радзіму, — і не лічыць сваім надзейным сябрам?!

Сёння на Асіповіччыне жыве і працуе 7,3 тысячы расіян — дык хіба яны чымсьці розняцца ад нас, хіба адчуваюць хаця б у чым нейкі ціск, несправядлівасць? Больш за 800 тысяч беларусаў зараз у суседняй Расіі — і яны таксама не чужыя там людзі. Словам, беларусы — за яднанне, за тое, каб агульнымі намаганнямі будаваць Саюзную дзяржаву, каб рухацца наперад толькі разам.

Так, не-не, ды і гучаць усё яшчэ асобныя галасы супраць стварэння нашымі краінамі Саюзнай дзяржавы. Але іх колькасць няўмольна і даволі хутка памяншаецца — само жыццё пераканаўча даказвае памылковасць такіх поглядаў-меркаванняў. Затое колькасць прыхільнікаў стварэння Саюза сапраўдных сяброў пастаянна расце, а іх вага-ўплыў у грамадстве штодня толькі мацнее.

Голас большасці — голас народа. А значыць і наша будучыня выглядае ўсё больш выразна і акрэслена: Беларусь і Расія — толькі разам!

Сродкі — на помнік!

Асіпаўчане добра ведаюць пра подзвіг земляка Фёдара Крыловіча, які ён здзейсніў у ноч на 30 ліпеня 1943 года. Тады падпольшчык замініраваў састаў з гаручым, і ў выніку адной з самых буйных дыверсій у гады Другой сусветнай вайны было знішчана 63 вагоны са снарадамі, авіябомбамі і танкамі. На працягу 10 гадзін фашысты не маглі справіцца з агнём. Згарэла 23 платформы з бензінам, 8 цыстэрнаў з аўтамаслам, 15 вагонаў харчавання, 5 цягнікоў, вугальны склад, станцыённыя збудаванні. За гэту аперацыю Фёдар Крыловіч быў узнагароджаны ордэнам Леніна, яго імя носіць адна з вуліц нашага горада.

Памяць аб патрыётах у нашых сэрцах жыве заўсёды, а таму можна толькі вітаць рашэнне райвыканкама аб правядзенні 5 красавіка раённага маладзёжнага суботніка па збору сродкаў на ўзвя-дзенне помніку герою-асіпаўчаніну. Створаная рабочая група па яго падрыхтоўцы і правядзенні ўжо вызначылася з фронтам работ, сфарміраваны атрады з працуючай і вучнёўскай моладзі і г.д. Усе заробленыя на суботніку грошы пойдуць на выраб праектна-каштарыснай дакументацыі будучага помніка, а значыць не за гарамі дзень, калі ён ва ўрачыстай абстаноўцы і будзе адкрыты ў родным горадзе 

135-годдзе горада 

Многія лета!

Тое, што ўрачыстасці з нагоды 135-й гадавіны з дня нараджэння родных Асіповіч удаліся, – факт бясспрэчны: нават восеньскае надвор’е вырашыла не псаваць узняты настрой імяніннікам-гараджанам і шматлікім гасцям горада, а парадаваць усіх амаль летнім цяплом-пяшчотай і адпачыць з усімі, як гаворыцца, па поўнай праграме.

Што ж, праграма святочных мерапрыемстваў была сапраўды самай разнастайнай, таму кожны з яе саўдзельнікаў без праблем змог знайсці сабе ў выхадныя справу даспадобы. А што прыцягнула найперш позірк мясцовых журналістаў на іх?

Сталей, квітней і надалей!

Біяграфія роднага горада не надта вялікая, але насычаная шматлікімі падзеямі. Яго гісторыя непарыўна звязана з чыгункай –  усё ж якраз і пачалося з пабудовы сярод балот ды лясоў невялічкай станцыі Лібава-Роменскай дарогі. Драўляныя вакзал і 5 хат для абслугі, пакгауз ды крытая і адкрытая платформы –  вось і ўсё, з чаго пачаліся Асіповічы, узнікшыя на 273-й вярсце ад станцыі Вілейская ў далёкім ужо 1872 годзе...

Выступаючы ў раённым Цэнтры культуры на ўрачыстым сходзе, прысвечаным Дню горада, старшыня райвыканкама Пётр Яфімавіч Шукаловіч якраз і ўзгадаў асобныя вехі станаўлення-развіцця райцэнтра – пачынаючы з ХIХ і канчаючы сённяшнім стагоддзем.
Царская ўлада і Кастрычніцкая рэвалюцыя, акупацыя белапалякамі і часіны грамадзянскай вайны, гады сацыялістычнага будаўніцтва і жахі Вялікай Айчыннай, перыяд адраджэння, мірнай працы і сённяшняе жыццё-развіццё – чаго толькі не давялося пабачыць-перажыць землякам. Таму і шануюць асіпаўчане сваіх паважаных ветэранаў: мы – не іваны без роду і племені, мы заўсёды памятаем і свае родныя карані і ганарымся імі!

Стоячы, гарачымі воплескамі вітала зала ўдзельнікаў вайны, узнагароджаных многімі ордэнамі і медалямі Ганаровых грамадзян горада, якія знайшлі сілы прыйсці на сход, каб павітаць усіх землякоў са святам – Заслужанага работніка культуры Беларусі, Выдатніка асветы СССР, Выдатніка народнай асветы краіны Анатоля Iванавіча Арлова і Віктара Сямёнавіча Прохарчыка, які ўзначальваў камбінат “Маяк” з 1953 па 1995 год.

Нядаўнім рашэннем райвыканкама Уладзімір Міхайлавіч Гарэцкі, Святлана Iосіфаўна Барысевіч, Леанід Тарасавіч Верашчагін, Таццяна Хуснадзінаўна Клімава, Уладзімір Леанідавіч Трыбушэўскі, Віктар Вячаслававіч Ціхановіч, Валянціна Iванаўна Шчарбакова, Леанід Антонавіч Крамінкін, Святлана Пятроўна Краўчанка, Віктар Сцяпанавіч Змачынскі і Уладзімір Віктаравіч Ліпніцкі былі ўзнагароджаны Ганаровымі граматамі – і пры ўручэнні заслужаных узнагарод нашым выдатным працаўнікам галава мясцовай улады знайшоў шчырыя словы ўдзячнасці кожнаму: па працы і гонар!

...Пад гукі духавога аркестра з залы выносяцца Дзяржаўны сцяг Рэспублікі Беларусь і геральдычныя сімвалы Магілёўскай вобласці і Асіповіцкага раёна, урачысты сход аб’яўляецца закрытым, гучыць Гімн краіны.

Аднак яго ўдзельнікі не спяшаліся разыходзіцца: свята збірае мноства сяброў, а надзейных таварышаў у Асіповічаў заўсёды было дастаткова. I вось ужо слова бяруць кіраўнікі замежных дэлегацый з Расіі, Малдовы і Балгарыі, якія прыбылі на ўрачыстасці з нагоды 135-годдзя горада. Уранку госці з адміністрацыйнага раёна Гальянава г. Масквы, Кранштацкага раёна Санкт-Пецярбурга, Сынджэрэя і Траўны сустрэліся з кіраўніцтвам Асіповіччыны і ўсклалі вянкі-кветкі да помніку воінам-вызваліцелям на гарадской Алее герояў, а цяпер паказалі сваё майстэрства ў танцах і песнях на сцэне. I выступілі проста на “выдатна”!

Месца сустрэчы змяніць нельга

Звычайна ў дні вялікіх святаў асіпаўчане пачынаюць свае ўрачыстасці на цэнтральнай плошчы горада. Вось і ў нядзелю, калі былі намечаны асноўныя мерапрыемствы з нагоды юбілею горада, асіпаўчане спяшаліся менавіта на гэтае традыцыйнае месца.

10 гадзін раніцы. Да сабраўшыхся з прывітальным словам звяртаецца старшыня раённага выканаўчага камітэта П.Я.Шукаловіч. Ён нагадвае гісторыю Асіповіч, выказвае шчырыя словы ўдзячнасці гараджанам за клопаты і здабыткі па іх развіцці, выказвае ўпэўненасць, што горад будзе далей расці і развівацца, зычыць усім усяго самага найлепшага ў жыцці.
Урачыстае праходжанне па плошчы адкрываюць паказальныя выступленні роты Ганаровага каравула. Калі падобнае праходзіць у Мінску і ідзе трансляцыя па тэлебачанні, кожны з нас з вялікай асалодай назірае за яе выступленнем. А тут, як кажуць, можна на свае вочы паглядзець прыгожыя прыёмы, шчыра, ад душы паапладзіраваць.

“Разам мы – адна сям’я” – так арганізатары свята назвалі ўрачыстае тэатралізаванае шэсце калектываў мастацкай самадзейнасці, марш-парад духавых аркестраў і фізкультурна-спартыўных калектываў, які пачаўся з плошчы. Дарэчы, разам з мясцовым радуюць гледачоў духавыя аркестры з Магі-лёва, Бабруйска і Кіраўска. Асобныя калоны спыняюцца перад трыбунай і дэманструюць асіпаўчанам сваё майстэрства.
Далейшая дзея разгортваецца ў двух месцах, таму, перасекшы вуліцу Юбілейную, адны трымаюць кірунак у гарадскі парк, а многія – да стадыёна “Юнацтва”.

Хаця ногі наб’еш, а душой адпачнеш

Да новай гульнёвай пляцоўкі ў парку тратуарная дарожка вядзе асіпаўчан і гасцей цераз “Горад майстроў”. У гэты дзень тут устаноўлена небывалая колькасць столікаў, запоўненых самымі рознымі вырабамі мясцовых умельцаў дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва. Набывай неабходнае або цікавыя сувеніры – хай застаюцца яны памяццю. А пры ўваходзе сюды дарослыя могуць прыпыніцца каля мастака – заказаць у яго партрэт сваіх дзяцей.

Працуе выязны гандаль. Да паслуг пакупнікоў самы разнастайны асартымент харчовых тавараў. Многія дзеці цягнуць бацькоў сюды за ласункамі. Большасць жа прыцягваюць атракцыёны “Луна-парка”. I адразу вырастае вялікая чарга да білетнай касы.

Першымі займаюць сцэну духавыя аркестры. Прыемна, што да свята ў парку ўстаноўлена новая – куды больш прасторная, прыгожая, з дахам над галавой. Пляцоўка перад сцэнай выкладзена тратуарнай пліткай, ёсць месцы, каб прысесці пажылым людзям.
Гонар выступаць на сцэне ў святочны дзень дадзены перш за ўсё калектывам мастацкай самадзейнасці – лаўрэатам абласных, рэспубліканскіх і міжнародных конкурсаў. I паўтары гадзіны разносяцца ў наваколлі цудоўныя песні.

Пачынаецца дзіцячая канцэртна-забаўляльная праграма. Працуе творчая пляцоўка для адораных дзяцей. Iх змяняе маладзёжная шоу-праграма. Пазней, калі закончацца мерапрыемствы на стадыёне “Юнацтва”, цэнтральны парк запрашае ўсіх жадаючых на святочную дыскатэку “Танцуючы горад”.

Усе – на мотакрос

Калі на цэнтральнай плошчы ішла афіцыйная праграма ўрачыстасці, на мотадроме канчалі прыгатаванні да выступлення мотакрасменаў. Апошні раз спаборніцтвы па гэтым відовішчным відзе спорту праходзілі два гады назад, так што асіпаўчане паспелі крыху засумаваць – інакш як растлумачыць, што многія з іх прыйшлі на трасу задоўга да пачатку заездаў?

Па дарозе большасць гледачоў рабіла прыпынак каля выставы ваеннай тэхнікі – ацаніць моц гармат і ракетных установак ды пачаставацца смачнай салдацкай кашай. Аднак як толькі падалі голас маторы, уся ўвага засяродзілася на героях дня – закаваных у трывалыя даспехі, нібы рыцары, наезнікаў імклівых механічных коней.

На асіповіцкі мотакрос сабралося 89 удзельнікаў з 15 гарадоў Беларусі і расійскага Калінінграда , якія выступалі ў нацыянальных класах – “юніёр”, “міні”, “нацыянал” і міжнародных – 50 куб.см, 65 куб.см, 85 куб.см, 125 куб.см,  да 500 куб.см, “хобі”.  У Асіповічах – упершыню пасля вельмі сур’ёзнай траўмы — стартаваў і чэмпіён краіны Аляксандр Гіруць. I выступіў паспяхова: першае месца ў класе да 500 куб.см.

У нацыянальных класах змагаліся за першынство 5 каманд – з Бабруйска і па дзве з Асіповіч і Мінска. Выхаванцы Міхаіла Брэля – каманда “ФОК АЗАА” – занялі другое месца, саступіўшы толькі гасцям з Мінскага Палаца дзяцей і моладзі. Цікавым дапаўненнем для выступленняў мотакрасменаў стала дэманстрацыя байцамі райаддзела МНС дзеянняў па ліквідацыі наступстваў цяжкай аўтадарожнай аварыі.

Пра бочку мёду і лыжку дзёгцю

Спартыўная частка святочнай праграмы ўключала ў сябе ХII міжнародны баскетбольны турнір “Кубак АЗАА” і сустрэчу футбольнай каманды “Асіповічы” з мастоўскім “Нёманам”.

Трохдзённы баскетбольны марафон выклікаў у аматараў гэтай дынамічнай гульні сапраўдны прыліў энтузіязму: наша каманда ў кожнай сустрэчы дэманстравала ўсе свае лепшыя якасці і ўпэўнена заняла першае месца. За гаспадарамі – “БК-93 “Пульсар” (Роўна, Украіна), “Тэмп-РШВСМ” (Магілёў), “Чэхаўскія Ястрабы” (Чэхаў, Расія).
А вось асіповіцкія футбалісты сваіх балельшчыкаў у Дзень горада не парадавалі. У першым тайме каманда Аляксандра Кончыца  змагалася з гасцямі на роўных, а вось пасля перапынку ў іх дзеяннях штосьці разладзілася. Было бачна, што футбалісты з мастоўскага “Нёмана” і бегаюць крыху хутчэй, і больш дакладна б’юць па мячу, і наогул, лепш разумеюць адзін аднаго.

Маючы перавагу ў кожным з галоўных кампанентаў гульні, госці здолелі стварыць вакол сваіх варот непераадольны за-слон, які нападаючыя “Асіповіч“ так і не прабілі, і паступова “выкавалі” магутны атакуючы клін, што нібы нож у масла раз за разам праходзіў праз абарончыя пазіцыі гаспадароў поля. Вынік заканамерны, хоць і вельмі для нас непрыемны – 0:3...

“Юнацтва” запрашае

Менавіта гэты стадыён стаў пляцоўкай для завяршаючага акорда апошняга дня ўрачыстасцей – канцэртнай праграмы “З днём нараджэння, любімы горад”. Прысутных цёпла павіншавалі са святам горада і Днём машынабудаўніка старшыня асіповіцкага райвыканкама Пётр Шукаловіч і старшыня Камітэта эканомікі Магілёўскага аблвыканкама Мікалай Дудзінскі, якія ўручылі Ганаровыя граматы аблвыканкама і райвыканкама адпаведна дырэктару РУП “АЗАА” Яўгену Шуранкову і фармоўшчыцы цэха шклапластыкавых кабін Таццяне Клімавай.

Старшыня бабруйскага гарвыканкама Дзмітрый Бонахаў зрабіў асіпаўчанам сюрпрыз — перадаў набор выразаных з дрэва фігур для створанай у гарадскім парку гіганцкай шахматнай дошкі.

Канцэртная праграма, якая доўжылася амаль шэсць гадзін, стала яшчэ адным незвычайным святочным падарункам: выступленне жывых класікаў айчыннага фолк-року Беларускага дзяржаўнага ансамбля “Песняры” многім ужывую паслухаць давялося ўпершыню. Ды і астатнія ўдзельнікі святочнага канцэрта сумеснымі намаганнямі стварылі яркае, вясёлае і сапраўды незабыўнае відовішча.
 
Ну, а развітаўся горад са сваім днём нараджэння залпамі святочнага салюта...

З верай, надзеяй, любоўю

...Уладыка Серафім, епіскап Бабруйскі і Быхаўскі, узяўшы на ўрачыстым сходзе слова павіншаваць усіх са знамянальнай падзеяй у жыцці Асіповічаў, адзначыў, што якраз у нядзелю, калі запланаваны найбольш буйныя мерапрыемствы з нагоды 135-годдзя горада, адзначаецца і свята праваслаўнай царквы – святых мучаніц Веры, Надзеі, Любові і маці іх Сафіі. I такое супадзенне сімвалічна: імёны гэтых святых і ўвасабляюць галоўныя якасці чалавечага жыцця. Менавіта веры і надзеі толькі ў лепшае, любові да людзей і вялікага шчасця ён і пажадаў усім землякам.

Хай жа спраўдзіцца ўсё добрае! Многія лета і роднаму гораду, і кожнаму з нас!

Город смотрит в завтра

День рождения без друзей и близких — не праздник, а у родных Осиповичей надежных товарищей предостаточно. Которые на время и отложили все дела, чтобы вместе с хозяевами-именинниками стать соучастниками торжеств по случаю 135-летия со дня образования нашего города.

Да, Осиповичи относительно молоды, но в историю райцентра вписано уже немало замечательных страниц. И биография добрых дел продолжается.

Наш город — наш общий дом. А когда в доме настоящий хозяин, то и дела идут соответственно. И удивляться тому, что в праздничном разговоре с председателем райисполкома Петром ШУКАЛОВИЧЕМ, состоявшемся в преддверии Дня города, затрагивались вопросы повседневных будней, не стоит: всем известно, что болит как раз то, что живое…

— Во-первых, мы будем искренне рады, если вы все примете самое активное участие в различных мероприятиях, которых сегодня и в ближайшие выходные запланировано действительно порядком. От всей души поздравляя всех с такой круглой датой и желая каждому только добра, с удовольствием приглашаю осиповчан и наших гостей на торжество. Надеюсь, что ваше настроение в эти праздничные дни будет просто отличным: все службы постарались сделать так, чтобы ничто не омрачило День города.

— Любой большой праздник несет и значительные расходы. Подготовка к 135-летию вряд ли стала исключением, правильно?

— Конечно, средства затрачены немалые, так что и пересмотреть распределение финансов пришлось, и поджаться кое в чем. Значительно помогла и область, за что мы, естественно, очень благодарны. Да, львиная доля расходов легла на районный бюджет, но ведь все сделанное нам же и остается! В связи с чем — искренние слова благодарности всем крепко стоящим на ногах трудовым коллективам. Их у нас немало: производство промышленной продукции стабильно растет, практически все предприятия выполнение прогнозных показателей обеспечивают — и это только радует. Да и остальные отрасли — транспорт, торговля, связь, коммунальное и сельское хозяйство, малый бизнес и т.д. —  идут с плюсом, наращивают как объемы выпускаемых товаров, так и реализацию услуг населению. Разве не приятно, к примеру, что по последнему показателю район занимает третье место в области?

— Естественно, есть и свои лидеры?

— То, что один в поле не воин, известно давно, поэтому мы стараемся всегда и во всем действовать сообща, работать в одной упряжке — как распорядительно-исполнительная власть, так и руководители. Хотя могу, конечно, выделить и отдельные трудовые коллективы-маяки — завод автомобильных агрегатов, стеклозавод "Елизово", молочный комбинат, завод железобетонных конструкций, лесхоз, наших дорожников и транспортников, в уверенно-стабильной работе которых не последнюю роль играет твердая позиция их директоров — Евгения Васильевича Шуранкова, Владимира Григорьевича Щегельского, Василия Тимофеевича Крупенко, Виктора Михайловича Какоры, Николая Ивановича  Равбеля и других. Но, повторюсь, прибавляют практически все и во всем, и именно это — главное.

— В последнее время город пусть и потихоньку, но начинает заметно преображаться в лучшую сторону…

— Согласен: определенные изменения есть, они видны, думается, каждому, поэтому какую-то расшифровку сделанному вряд ли стоит делать. Да и вообще наша жизнь улучшается буквально во всем. Вы могли раньше, к примеру, представить себе на наших улицах столько машин самых различных марок? Или такое разнообразие качест-венных товаров в магазинах? И ведь они там не лежат музейными экспонатами, а покупаются людьми, все — именно востребовано! Потому что заинтересованный человек сегодня при желании может заработать на нормальную жизнь — нужно только не занимать позицию иждивенца, а проявлять собственную инициативу.

А раз развивается производство, то неуклонно  растут и наши зарплаты, это — закон экономики, здесь все взаимосвязано и взаимообусловлено. Что, мы сейчас не вспоминаем относительно недавние перестроечные времена как какой-то кошмарный сон? Когда же в стране надлежащий порядок, то и поступательному движению вперед удивляться не стоит. Наши Осиповичи — не необитаемый остров, поэтому вместе со страной развиваемся и мы, это — естественный процесс.

— Всем землякам хочется, чтобы наше развитие шло все-таки более быстрыми темпами…

— А кому не хочется вообще всего, как говорится, и сразу? Район, как известно, в числе дотируемых, а потому по-максимуму стараемся использовать все и получаемое извне, и заработанное общими усилиями, непосредственно самим регионом. Лучше будем работать — больше поступит денег в районный бюджет, здесь все просто, прозрачно и понятно.

В жизни не приходилось встречать толкового руководителя, который бы не старался работать во благо. Все живут как раз тем, чтобы сделать жизнь людей именно достойной. Да, мы пока не настолько богаты, чтобы до конца избавиться от ряда недостатков, имеющихся в городе и на селе. Но — процесс в плане строительства жилья, благоустройства и т.д. идет постоянно. Поэтому и хочется, чтобы наши люди ко всему подходили взвешенно, ответственно, по-государственному. Понимая, что не народ для власти, а власть для народа. И берегли общее добро, по-человечески относились к тому, что у нас создается. За наши же, кстати, кровные деньги: ведь только за счет проводимых субботников, к примеру, на благоустройство ежегодно идет больше сотни миллионов рублей — это средства, заработанные каждым из нас и направленные на хорошее дело.

— А какими Вам, Петр Ефимович, видятся Осиповичи лет хотя бы через пять?

— Еще более зелеными и в цветах. С достаточным количеством мест для культурного отдыха и вообще надлежащим сервисным обслуживанием человека буквально везде и во всем.  Серьезным прогрессом в такой волнующей всех отрасли, как медицина. Явно большим количеством людей, которые активно занимаются физкультурой и спортом, и появлением новых спортсооружений со всем необходимым. С современными жилыми и производственными строениями, развитой транспортной структурой и т.д. — перечислять можно долго и многое.

Реально ли добиться этого? А почему нет? Все ведь как раз и зависит в первую очередь непосредственно от нас самих, от нашей с вами продуктивной работы на общее благо.

Летапіс раёна: 9.000 нумароў "Асіповіцкага краю”

Паважаныя землякі!

Сёння вы трымаеце ў руках звычайна-незвычайны нумар газеты — “круглы”.

Камусьці гэта падзея можа здацца даволі радавой, але гэта не так: каб чытачы атрымалі тысячу нумароў “раёнкі”, мясцовыя журналісты працуюць цэлае 10-годдзе! А значыць гэты нумар — своеасаблівая “кропка адліку”, час, калі трэба і назад азірнуцца, аналізуючы зробленае, і на заўтрашні дзень вызначыцца. З мэтай і простай, і надзвычай складанай адначасова: каб газета ва ўсім заставалася надзейным сябрам для кожнага.

Згодна са спецыфікай выдання наш калектыў здаўна стараецца асвятляць найбольш важныя пытанні і мерапрыемствы, якія неабыякавыя для жыхароў рэгіёна. Прычым, задача тут зусім “простая”: іх трэба асвятляць іменна на належным узроўні. Удавалася гэта нам рабіць ці не — меркаваць вам. Хаця шэраг сур’ёзных узнагарод, якімі ўдастоены ў апошні час “АК”, і паступовы рост тыражу сведчаць, што “АК” рухаецца ў правільным напрамку. З якога, натуральна, не збіраемся збочваць, застаючыся пры гэтым нязменна і надалей вернымі вам, паважаныя землякі.

І раней, і зараз для выдання, заснавальнікамі якога з’яўляюцца раённыя выканаўчы камітэт і Савет дэпутатаў і якое больш за 75-гадовы час існавання змяніла не адну назву, галоўны скарб — нашы людзі. І вы, дарагія чытачы і падпісчыкі, надзейныя настаўнікі, памочнікі і партнёры газеты, учора, сёння і заўтра — заўсёды былі, ёсць і будзеце на першым плане.

9 тысяч нумароў — гэта сапраўдны летапіс Асіповіччыны. Газета ва ўсе часіны застаецца непарыўна звязана пупавінай з лёсам раёна, яна разам з землякамі перажывала і час станаўлення, і гады ваеннага ліхалецця, і перыяд аднаўлення з сённяшнім стабільным уздымам.

За гады існавання ў рэдакцыі змянілася нямала кадраў, тут працавалі людзі рознага ўзросту і здольнасцей. Але крэда журналістаў “АК” па-ранейшаму нязменнае: усебакова і праўдзіва асвятляць наша жыццё, рэгулярна даносіць да чытачоў свежую інфармацыю — па ўсіх накірунках і з усіх куткоў роднага краю.

Наш калектыў па колькасці невялікі, але радуе, што зараз разам з прызнанымі мэтрамі журналістыкі, як Ала Дзьячэнка і Заслужаны работнік культуры Беларусі Анатоль Тамашэўскі, штодня над газетай працуюць, паступова адточваючы сваё майстэрства пяра і заваёўваючы публікацыямі аўтарытэт у чытачоў, і больш маладыя супрацоўнікі, у прыватнасці — леташняя выпускніца журфака Беларускага дзяржуніверсітэта Вольга Говіна. Ды і пазаштатныя аўтары разам з чытачамі па-ранейшаму падтрымліваюць надзейную сувязь з “АК”: пішуць самі, падказваюць цікавыя тэмы, называюць новыя адрасы. А калі арганічна спалучаюцца вопыт і маладосць, калі пастаянна адчуваеш надзейнае плячо многіх, то ў наяўнасці і аптымізм, вера ў лепшае заўтра, у тое, што твая праца і запатрабавана, і прыносіць карысць.

Чытачы “раёнкі”, безумоўна, заўважылі, што апошнім часам у газеце з’явіліся і новыя рубрыкі — “адно акно”, “на кантролі” і г.д., і новыя тэматычныя старонкі — “Подружка”, “К истокам духовности”, “На маладзёжнай хвалі”, “Як жывеш, ветэран?”. І з “запаснікаў” на свет з’явіліся далёка не ўсе задумы журналістаў, газета раскрыла яшчэ далёка не ўсе свае “карты”! У чым чытачы яшчэ не раз абавязкова змогуць пераканацца, атрымліваючы двойчы на тыдзень стаўшыя летась дакладна больш важкімі газетныя нумары “АК”.

З нашым агульным святам вас, паважаныя!  Заставайцеся з “раёнкай” і надалей — не пашкадуеце!

“АК” — барометр жыцця рэгіёна

Сённяшні 9-тысячны нумар “Асіповіцкага краю” ў нейкай ступені можна лічыць знакавым: ён дазваляе як падвесці пэўныя вынікі дзейнасці мясцовых журналістаў, так адначасова і вызначыцца з будучыняй. Што найбольш удалося “раёнцы” летась і раней? З гэтага пытання і пачалася размова з намеснікам старшыні райвыканкама Аляксандрам ШАЎЛЮГАЙ:

— Лічу, што ў актыў журналісцкага калектыву можна занесці нямала: газета па-ранейшаму трымае, як гаворыцца, руку на пульсе часу і стараецца даносіць землякам усё галоўнае, што адбываецца на Асіповіччыне, чым жывуць нашы людзі.

Усё гэта са станоўчага боку бачаць і адзначаюць і па-за межамі раёна: такую высокую ўзнагароду, як Ганаровая грамата Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, уручаная “АК” у 2006 годзе, за “прыгожыя вочы” атрымаць нельга. Аб правільным шляху, якім рухаецца “АК”, сведчыць і тое, што па многіх асноўных паказчыках наша газета стабільна знаходзіцца ў ліку лепшых перыядычных выданняў як Магілёўшчыны, так і рэспублікі: другое месца ў спаборніцтве дзяржаўных друкаваных выданняў вобласці і высокае званне намінанта ІІ Нацыянальнага  конкурсу СМІ “Залатая літара”, прысуджаныя аўтарытэтнымі журы, гавораць самі па сабе і вялікіх каментарыяў не патрабуюць.

Цалкам апраўдана, як думаецца, прыжыліся ў “раёнцы” тэматычныя старонкі, многія з якіх разлічаны іменна на сваіх чытачоў — школьнікаў, аматараў спорту, пенсіянераў і другіх. Рэгулярна і поўнамаштабна інфармуюцца землякі аб дзейнасці органаў мясцовай улады; яе супрацоўнікі мэтанакіравана працуюць над асвятленнем важнейшых актуальных па-дзей грамадска-палітычнага і сацыяльна-эканамічнага і культурнага жыцця; не застаюцца па-за ўвагай журналістаў працоўныя калектывы, людзі, грамадскія фарміраванні і г.д. Словам, са старонак “раёнкі” гараджане і вяскоўцы атрымліваюць шмат карыснай інфармацыі. Прычым, па многіх пазіцыях “АК” займае якраз наступальную пазіцыю, што таксама правільна і можна толькі вітаць.

— А што, Аляксандр Вікенцьевіч, журналістам пакуль не ўдалося “давесці да ладу”, якія тэмы патрабуюць большай увагі і асвятлення?

— У кожнага чытача, безумоўна, свой погляд на гэта. Напрыклад, я хачу, каб у рабоце мясцовых журналістаў прысутнічала больш аператыўнасці і пашыралася геаграфія. Трэба актыўней працаваць над ростам тыражу выдання. У супрацоўнікаў “АК” не заўсёды ў наяўнасці глыбокая прапрацоўка інфармацыі. Запатрабавана больш аналітыкі ў матэрыялах. Чакаю новыя праекты і рашэнні ў папулярызацыі ідэалогіі беларускага грамадства, у сістэме выхавання і фарміравання грамадзяніна, асобы. Чалавек — галоўнае ва ўсім, пра гэта кожнаму з нас трэба пастаянна памятаць і ва ўсіх справах кіравацца менавіта гэтым. Журналісты — не выключэнне: хіба можа быць занадта матэрыялаў пра нашых цудоўных людзей? Сям’я, яе атмасфера, дух, адносіны паміж дзецьмі, бацькамі, бабулямі і дзядулямі і г.д. — гэта заўсёды актуальна, а ў сучасным грамадстве патрабуе асабліва далікатнай, але дзейснай увагі.

Якраз аб гэтым і многім другім і ішла адкрытая размова ў мінулым месяцы на пасяджэнні райвыканкама пры разглядзе пытання “Аб дзейнасці і перспектывах развіцця раённай газеты “Асіповіцкі край” — пачынаючы ад навукова-метадалагічнага забеспячэння творчай дзейнасці журналістаў і ўдасканальвання ідэйна-змястоўнага ўзроўню публікацый да ўмацавання матэрыяльна-тэхнічнай базы рэдакцыі.

— Якім бачыце ўдзел органаў мясцовай улады ў творчай дзейнасці свайго выдання?

— Галоўнае — кантакт, узаемаразуменне, падтрымка. Што, дарэчы, якраз і назіраецца зараз і, упэўнены, будзе і надалей.
Усім жа людзям “пры партфелях” абавязкова раю па максімуму скарыстоўваць “раёнку” як шматтысячную грамадскую трыбуну — дзеля данясення землякам самай рознай цікава-карыснай інфармацыі. Паралельна і журналістам трэба праяўляць больш настойлівасці пры зваротах да адказных асоб для “агучанага” тлумачэння пытанняў, якіх і сёння паступае нямала ад гараджан і вяскоўцаў.

Заўсёды і ўсім падкрэсліваю: калі ў кабінет любога кіраўніка, чыноўніка і г.д. заходзіць журналіст “Асіповіцкага краю”, то перад вамі — калега, паплечнік, аднадумец. Ён не шукае нейкіх хібаў-“жучкоў”, а прыйшоў дапамагчы вырашыць тую ці іншую праблему. А часам і паставіць яе, каб разам знайсці выйсце. Супрацоўнічаць з журналістамі па прынцыпе “сам знайдзі!” ніякім чынам ніколі і нікому нельга, толькі карпатлівая і ўдумлівая сумесная работа над матэрыялам можа прынесці добры плён, карысць. І пра гэта ўсім нам трэба заўсёды памятаць і кіравацца.

Ну, а “Асіповіцкаму краю” жадаю толькі поспехаў. Гэта — наша газета, газета ўсіх нас разам і кожнага паасобку. А хто ж сабе хоча дрэннага?!

З  9-ці  тысячным нумарам цябе, “АК”!

Журналист, как апостол, он сеет слово вечное...”

Такими словами приветствовал митрополит Минский и Слуцкий, Патриарший Экзарх всея Беларуси, Филарет участников конкурса печатных СМИ на лучшее освещение тематики истории и современности Белорусского Православия.

Проведение подобного творческого состязания стало очередным  и очень важным этапом в совместной работе Министерства информации Республики Беларусь и Белорусской православной церкви по улучшению морально-нравственной обстановки в нашей стране. Договор о сотрудничестве был подписан три года назад и, что уже очевидно, прошел испытание временем. Был успешно осуществлен ряд совместных издательских и информационных проектов, в ходе которых определялись общие интересы государственных СМИ и БПЦ, а журналисты региональных и республиканских газет учились работать в новом для большинства из них направлении. Результаты появились не вдруг: умение говорить о церкви современным языком, понимание того, насколько это хрупкий материал — отношение человека к Богу, сразу прийти не могут.

Владыка Филарет с большим удовлетворением отметил, что белорусские газеты, освещая труды и заботы о хлебе насущном, все больше внимания уделяют духовной жизни человека, призвал журналистов не останавливаться на достигнутом, не ослаблять усилий в духовно-нравственном возрождении родной страны и подчеркнул, что поле совместной деятельности прессы и церковных институтов у нас огромно.
 
Опыт СМИ — а участие в творческом конкурсе приняли 54 работы — убедительно показал, насколько богата и насколько еще не изучена духовная культура нашего народа. И в постижении обществом этого духовного богатства роль печатных органов информации трудно переоценить.

Награждение участников конкурса прошло 17 января в Минске. Торжественная церемония — богослужение в ознаменование завершения творческого конкурса, чествование победителей и участников — проходила в Свято-Духовом кафедральном соборе.

Не осталась незамеченной и работа наших журналистов: газета “Асіповіцкі край” удостоена благодарности за усердные труды во славу Святой Церкви.